mijn-vader

Mijn vader.

De vogels fluiten gewoon door
En ik snap het allemaal wel.
Mijn verstand zegt: "Het is goed zo."
Maar wat ik voel is anders,
om wat er was en nooit meer terugkomt.
...Mijn Vader.

Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven, je leert het eigenlijk nooit.

De mooie dagen van mijn vader zijn nu over en geteld. Soms, als ik hem benader. zitten zijn woorden bekneld. Hij zou mij die graag willen zeggen. Vragend keek hij mij dan aan en het is niet uit te leggen, hoe we daar dan samen staan! "Wat wilde ik nou toch vertellen? Nou ja, ik weet het echt niet meer. Als ik het weet, zal ik je bellen. 't Was vast niet belangrijk deze keer!?" Mijn vader is niet meer de sterke boom, zoals hij mij eens heeft toevertrouwd. Niet meer hij, die zonder schroom voor een groot gehoor zijn voordrachten houdt. Mijn vader is reeds op leeftijd, een mooie hoge weliswaar, maar dat hij nu zo van mij wegglijdt, maakt mij verdrietig, 't voelt echt naar. De pa, die ik heel mijn leven heb gekend, waar ik mee kon lezen en schrijven; door wie ik als dochter zo werd verwend! Dat mocht helaas niet meer zo blijven. Met een glimlach kon ik naar hem kijken en als dochter blijf ik hem trouw. Ontroering wil maar niet wijken, omdat ik zoveel van hem houd. Zijn dochter	27-10-1923 11-07-2006
		Ieder krijgt zijn eigen deel op aard. Ieder heeft wat hem bezwaart. Ja, ieder hart en ieder huis heeft zijn eigen smart en kruis. Het ene kruis is openbaar. Het andere wordt men niet gewaar. Het ene is klein, het ander groot. Het een is van hout, het ander van lood. De ene heeft een enkel kruis, Weer een ander een dubbel kruis. Maar dit is het wonderbaarst: iedereen vindt het zijne het zwaarst. Ja, denkt ook nog menigeen: mijn naaste, die heeft er geen. En als het mocht en mogelijk waar, dan ruilden nog velen met elkaar.

De mooie dagen van mijn vader
zijn nu over en geteld.
Soms, als ik hem benader.
zitten zijn woorden bekneld.

Hij zou mij die graag willen zeggen.
Vragend keek hij mij dan aan
en het is niet uit te leggen,
hoe we daar dan samen staan!

"Wat wilde ik nou toch vertellen?
Nou ja, ik weet het echt niet meer.
Als ik het weet, zal ik je bellen.
't Was vast niet belangrijk deze keer!?"

Mijn vader is niet meer de sterke boom,
zoals hij mij eens heeft toevertrouwd.
Niet meer hij, die zonder schroom
voor een groot gehoor zijn voordrachten houdt.

Mijn vader is reeds op leeftijd,
een mooie hoge weliswaar,
maar dat hij nu zo van mij wegglijdt,
maakt mij verdrietig, 't voelt echt naar.

De pa, die ik heel mijn leven heb gekend,
waar ik mee kon lezen en schrijven;
door wie ik als dochter zo werd verwend!
Dat mocht helaas niet meer zo blijven.

Met een glimlach kon ik naar hem kijken
en als dochter blijf ik hem trouw.
Ontroering wil maar niet wijken,
omdat ik zoveel van hem houd.

Zijn dochter

27-10-1923

11-07-2006

Ieder krijgt zijn eigen deel op aard.
Ieder heeft wat hem bezwaart.
Ja, ieder hart en ieder huis
heeft zijn eigen smart en kruis.

Het ene kruis is openbaar.
Het andere wordt men niet gewaar.
Het ene is klein, het ander groot.
Het een is van hout, het ander van lood.

De ene heeft een enkel kruis,
Weer een ander een dubbel kruis.
Maar dit is het wonderbaarst:
iedereen vindt het zijne het zwaarst.

Ja, denkt ook nog menigeen:
mijn naaste, die heeft er geen.
En als het mocht en mogelijk waar,
dan ruilden nog velen met elkaar.

Blijf mij nabij, wanneer het avond is, wanneer het licht vergaat in duisternis. Wanneer geen mens mijn hulpeloosheid ziet, bid ik tot U, o Heer, verlaat mij niet. Reik mij Uw hand en spreek Uw reddend woord, wijs mij de wegen en leid mij veilig voort. Blijf mij nabij, in vreugde en verdriet. Ik heb U lief, o Heer, verlaat mij niet. Wanneer Uw licht mij voorgaat in de nacht, wanneer ik hoor, dat U mij thuis verwacht, dan weet ik, Heer, dat U mijn zwakheid ziet, dan zeg ik dank, want U verlaat mij niet. Is het niet heerlijk om te weten: we worden THUIS verwacht...
		Waar je liefde schenkt, waar je hulp biedt, waar je eenzaamheid overbrugt, ben je dichter bij God dan je denkt.

Afscheid. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld Onverbloemd laat het alles zien Rimpels, veel rimpels onverdeeld Mijn oogleden hangen, grijze haren bovendien Ik kijk naar mijn leven Het staat afgebeeld op mijn gezicht Meer dan 80 jaren mij gegeven Langzaam doe ik mijn ogen dicht Ik open ze en bestudeer mijn ogen Ze stralen van wijsheid en rust De jaren voorbij gevlogen Mijn vuur nimmer geblust Ik kijk naar mijn handen Ik kijk naar mijn huid Mijn ogen branden Ik doe het licht uit In bed sluit ik mijn ogen Over mijn wang rolt een traan De jaren voorbij gevlogen Wat is de tijd toch snel gegaan Ik vouw mijn handen Kom tot een gebed oprecht Al voel ik tranen branden Ik ben dankbaar, ik meen het Heer, echt! Ik dank u voor mijn leven Voor alles om mij heen U heeft mij zoveel gegeven Nooit stond ik alleen Maar nu is de tijd gekomen De tijd om verder te gaan Ik begin te dromen Dromen over mijn vreugdevolle bestaan Ik sta voor het raam Geniet van de rust, van de sterren Van de maan Ik hoor een stem, hij komt van verre Een fluistering, zacht: ga je mee? Hier heb ik op gewacht Mijn lichaam in bed, heel tevree Ik ben klaar, mijn taak is volbracht In de donkere nacht een licht zo fijn Ik loop erheen, het is goed Weg de ouderdom, weg de pijn Dit is mooi, dit is goed.
	Zoals in het gedicht denk ik, dat mijn vader het naderende eind op die wijze heeft ervaren... Door zijn ziekte kon hij niets meer onder woorden brengen...

Verder gaan, maar als er geen verder is?
Zou het dan zo gaan, als hieronder beschreven?
Ik denk er wel eens over na.
Het is maar goed, dat we DAT niet weten, toch?

"Ik kijk naar mijn spiegelbeeld
Onverbloemd laat het alles zien
Rimpels, veel rimpels onverdeeld
Mijn oogleden hangen, grijze haren bovendien

Ik kijk naar mijn leven
Het staat afgebeeld op mijn gezicht
Bijna 80 jaren mij gegeven
Langzaam doe ik mijn ogen dicht

Ik open ze en bestudeer mijn ogen
Ze stralen van wijsheid en rust
De jaren voorbij gevlogen
Mijn vuur nimmer geblust

Ik kijk naar mijn handen
Ik kijk naar mijn huid
Mijn ogen branden
Ik doe het licht uit

In bed sluit ik mijn ogen
Over mijn wang rolt een traan
De jaren voorbij gevlogen
Wat is de tijd toch snel gegaan

Ik vouw mijn handen
Kom tot een gebed oprecht
Al voel ik tranen branden
Ik ben dankbaar, ik meen het, Heer, echt!

Ik dank U voor mijn leven
Voor alles om mij heen
U heeft mij zoveel gegeven
Nooit stond ik alleen

Maar nu is de tijd gekomen
De tijd om verder te gaan
Ik begin te dromen
Dromen over mijn vreugdevolle bestaan

Ik sta voor het raam
Geniet van de rust, van de sterren
Van de maan
Ik hoor een stem, hij komt van verre

Een fluistering, zacht
Ga je mee?
Hier heb ik op gewacht
Mijn lichaam in bed, heel tevree
Ik ben klaar, mijn taak is volbracht

In de donkere nacht een licht zo fijn
Ik loop erheen, het is goed
Weg de ouderdom, weg de pijn
Dit is mooi, dit is goed."

bron: onbekend.

Onsterfelijkheid is niet een voortzetting van het sterfelijke,
en oneindigheid is niet een verlengstuk van het eindige.

Voorbij het sterfelijke en het eindige zul je ontdekken,
dat hetgeen je werkelijk bent aan de dood ontstijgt.

Een heel mooie foto:
God houdt ons in de gaten!
Dat voelt goed...

Ga maar.

Ga maar.
Je mag gaan.
Ik laat je los.

Ook al zou ik je nog jaren bij me willen hebben;
Ook al zal ik me zonder jou zo verloren voelen;
Ook al kan ik jouw stem dan niet meer horen.

Ga maar,
Het is goed.
Vlieg maar.

Ook al blijf ik alleen achter;
Ook al moet ik zonder jou verder;
Ook al voel ik me vertwijfeld en in tweeën gescheurd.

Ga maar.
De strijd is gestreden.
Toe maar.

Ook al ben je mijn houvast in het leven;
Ook al zou ik de zon en maan aan je willen geven;
En weet ik niet, hoe ik zonder jou verder moet.

Ga maar!

bron: Claudia Philippo

Voor zijn patienten heeft mijn vader altijd klaargestaan.
Jammer, dat zijn hulpvraag niet werd gehonoreerd...
Mijn moeder en ik hebben zo goed mogelijk hulp geboden in vader's laatste dagen.
Het is goed zo...
Rust maar...

Pa, ik zal je missen...
Ik gun jou alle rust, die jij zeker verdiend hebt!
Dag "Ouwe Reus" van me!
I'll see you!

D.d.
11 - 07- 2006
is mijn pa overleden.

Zijn markante
handenhouding.

Ook voor jou steek ik vaak een "Wilhelmientje"* aan!

Lees hier* eens over handen: heel mooi.

Een mooi gedicht gevonden:

Ik weet, dat je weg bent, omdat ik mijn ogen nu moet sluiten om je nog te kunnen zien.
Ik weet, dat je stem zal vervagen tot alleen nog hoorbaar in mijn hoofd.
Ik weet, dat gevoel voor humor altijd deel van mij zal zijn,
maar de stilte van je grappen zegt mij, dat je niet meer bij ons bent.
Ik hoop, als ik in de spiegel kijk een glimp op te kunnen vangen van jouw wilskracht,
wijsheid en gave om mensen te accepteren, zoals ze zijn.
in mijn eigen liefde voor de kleine dingen voel ik jouw gemis.
Ik weet nog die ogen, als de lucht zo blauw.
donderslagen en zonnestralen, zij voorspelden het weer in huis.
Ik weet, omdat ze nu voor altijd gesloten zullen blijven, dat je bent heengegaan.
Ik weet dit alles, maar toch.......
Dood ben je pas, als ik dit alles ben vergeten.

In 2006 is mijn beste vriendin Ans overleden.
Het is een zware tijd geweest voor haar.
Ik mis haar nog frequent...
Hier* kun je over haar lezen.

Vandaag is het een jaar geleden, dat mijn vader stierf.
Veel verdriet.
Veel gemis.
...

Ik hoop, dat JIJ rust hebt.

Lees ook eens het hoofdstuk over troost*: kan je zeker gebruiken in moeilijke periodes.

Weer een jaar voorbij...
Vannacht werd ik weer gewekt, zoals twee jaar geleden.
Maar JIJ bent er niet meer...

Een PPS* speciaal voor jou.

Na twee jaar groeien er weer appeltjes aan JOUW boom!

Een mooi gedichtje van Toon Hermans heb ik gevonden:

11 - 07 - 2009:

Vandaag, drie jaar geleden, ging je heen.
Het weer geeft aan hoe ik het vind: om te huilen, regen en wind.

Het gemis wordt niet minder, zoals zo vaak gezegd wordt.
Alle contacten met de familie zijn weg.

Snap je nu wel, dat ik naar jouw wereld verlang!?

Ik heb wat moois voor je gevonden en geef je dat hier.

Tevens deze pps* met "onze" muziek, van drie jaar geleden.
Kus voor je, Pa!
Ik mis je.

Deze vind ik ook treffend geschreven:

In het leven ben je voor jezelf een raadsel,
maar na je dood weet iedereen opeens, hoe goed je was.
Hadden ze je het maar eerder verteld.

Deze tekst om eens over na te denken :

Wie dood is, is niet meer bij ons. Maar wij blijven achter.
Soms alleen, soms met anderen samen.
Soms in bijna ontroostbaar verdriet, soms met een gevoel van gelatenheid,
soms in opstand, soms onverschillig.
Het ligt er maar aan, wat we met de overledene te maken hebben gehad.
Of we er dichtbij stonden, of een beertje ver weg; of we er heel intiem mee waren;
of meer op een afstand, of we haar/ hem door en door kenden of slechts oppervlakkig.
Het is heel gewoon, wanneer mensen verdriet heben.
Het is minder gewoon, als wij mensen in hun verdriet troosten.
Want je voelt je zo opgelaten; je staat er zo met lege handen bij;
je weet niet wat je moet zeggen of moet doen.
Verdriet is onpeilbaar.
Verdriet is iets zeer persoonlijks.
Maar desondanks mag het een deugd heten, als iemand weet te troosten;
als iemand de goede woorden weet te vinden.
Dood is dood.
Maar achterblijven is een zwaar karwei.

5 *

Mijn vader.