Afscheid.

In November j.l. kreeg ik van G. een mooi verhaal toegestuurd.
Ik kende het al.
Ze stuurde het me om me te bemoedigen na ons lange telefoongesprek.

Iets nieuws voor jou wellicht: lees het hieronder.

"Levensles d.d. 14 November 2010.

Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle  klasgenoten op een papier te schrijven 
en naast de naam enige ruimte te laten.
Het beste van die leerlingen werd achter allee namen geschreven.
De opdracht duurde het gehele lesuur en aan het einde van de les moest de opdracht ingeleverd
worden bij de lerares.
In het weekeinde nam de lerares van  iedere leerling een blad en schreef per leerling al deze positieve
en opbouwende opmerkingen op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun lijst.

Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen.
"Is dat echt zo?", kon je horen fluisteren.
"Ik wist niet, dat ik voor iemand anders waarde had!"
"Ik wist niet, dat anderen mij zo leuk vinden" waren de over het algemeen gehoorde commentaren.

Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken.
Ook wist de leerkracht niet, of de leerlingen onderling of met hun ouders hierover gesproken hadden.
Die oefening had zijn effect gehad.
De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.

Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een oorlogsgebied
en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis.
De kerk was overvol met vrienden.
Een voor een gingen de mensen, die van hem gehouden hadden of hem gekend hadden, bij zijn graf voorbij
en bewezen hem zijn laatste eer.
De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was, vroeg een collega- soldaat van Mark aan haar:
"Bent u Mark’s wiskunde- lerares?"
Zij knikte en zei: "Ja".
Toen zei hij: "Mark heeft vaak over u gesproken."
Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren
en de meeste van Mark's vroegere klasgenoten waren bij elkaar gaan zitten.
Mark's ouders waren blij de wiskunde-lerares te zien en spraken haar aan.
"We willen u iets laten zien", zei Mark's vader en haalde een portefeuille uit zijn broek.
"Dit vonden we, toen we door Mark's spullen gingen kijken, nadat hij gesneuveld was
en we dachten, dat u het zou herkennen. "
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij elkaar geplakt blad,
wat duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer dichtgevouwen was.
De lerares wist zonder verder te kijken, dat dit het blad was, waarop alle goede,
opbeurende en positieve dingen stonden, die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden
en zij opgeschreven had.
"Wij willen u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft",  zei Mark's moeder.
"Zoals u kunt zien, heeft Mark dit enorm gewaardeerd."
Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Elke leerling had die lijst nog in het bezit en gebruikte deze!
De lerares was totaal ontroerd!

In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak, dat ieder leven eens eindigt
en dat we niet weten, wanneer dit zal zijn.

Daarom is het zo belangrijk, dat we de mensen, die ons dierbaar zijn, zeggen dat ze speciaal zijn.
Zeg het ze, voordat het te laat is.
Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn!
Tenminste even bijzonder als dat jij dat bent! "

Dit is mijn laatste “plagiaat-wens”: snap je het nog?.....

Annette alias Interannet

Geboortejaar...........................leeftijd net niet gehaald....ach ja: je kunt niet alles hebben.

Toch mijn besluit staat nu vast.
Ik heb het gehad hier op deze aardkloot.
Altijd mezelf moeten verklaren, nee verdedigen, verweren.
Met voeten stampte men mij plat: ben het nu zat.
Oeps... H2 O5 OH is netter.
Ja, ja.

"Mijn" Hans zei destijds, dat ik dan weer een ander leven zou krijgen om toch die les te leren,
die op mijn levenspad geleerd zou moeten worden.
DAAR geloof ik niet in.
Krijgt Hans gelijk, dan zie ik het als mijn levensdoel.
NU HAAT IK HET HIER ZO INTENS, dat is niet te beschrijven.
Neem het van me aan.

Ik heb wat dingetjes verzameld om hier neer te zetten, want deze site was mijn levenswerkje.
Dank aan mijn Hans voor zijn engelen geduld.
Heerlijk om niet in de maatschappij te hoeven te zijn, waar ik niet welkom was.

Mijn werk is me destijds afgenomen.
Om mijn Vader een hak te zetten na zijn vertrek uit het ziekenhuis, moest ik ook eruit.
Mijn EHBO : mijn leven.
Alles weg.

Lichamelijk en geestelijk werd ik de jaren er na een wrak.
Overal pijn. En nu ben ik het zat, zoals men hier zegt.

Voor Hans Alers

Wat een vreselijke oude dag hebben jullie Ma gegeven! De krachtterm hierboven zegt alles!

Voor Jaap - Jan Alers

Mijn familie ( in het bijzonder broer Hans en Jaap- Jan) hebben mijn Ma's leven en het mijne geruïneerd,
vergald, verziekt: geen resepct voor het leven noch voor de dood.
Om mij uit te maken voor moordenaar van mijn Vader is heel erg dieptreffend geweest.
Hoe mijn broers met mijn Moeder omgegaan zijn, is beestachtig te noemen.
Maanden geen cent gekregen, amper eten. Geen verse vitamientjes.
Opgesloten in haar appartement met een electrisch codeslot: met dank aan Zuidzorg.
Dat is geen curatorschap uitoefenen, maar dictatorschap!
Daarom voelde het bericht, dat Hans ontslagen is, als een zegening!
Goed gedaan MSD!

Ik wil niet bij dit soort mensen meer zijn c.q. leven.




De mooiste periode van mijn leven heb ik gehad met "mijn" Hans, maar dat mocht & kon niet duren.
Liefde ontvangen.
Liefde geven was een zware dobber: nooit geleerd en ervaren.
Geprobeerd, maar ook dat tevergeefs.

Na het verbreken met het contact met Hans kreeg ik een relatie met de stilte.
Dagen geen woord kunnen spreken. Niet gehoord worden.
Uitgillen van verdriet, pijn, verlies van mijn Grote Vriendelijke Reus
( zoals ik Vliegertje / Bob & Hans noemde ) .
Elke dag, jaren aan een stuk.
Elke seconde...


Lieve Hans, hartelijk dank voor die ongelooflijke tijd!

Dus geloof mij: mijn rugzak is overvol en ondraaglijk zwaar geworden.
Mooi geboortejaar 1955.
Mooie leeftijd al schrijf ik het hier zelf nog: bijna 55!
Altijd geweten, dat het zo zou ........* ..................*


.* zelf in te vullen.

Voor mijn maatjes Victor en Lana: dit doet ook mij zoveel pijn, maar ik kan & wil niet meer!
Ik loop graag mee met jullie, als bescherm(b)engel.

Dag lieve Victor & dag lief Laantje

Aan de onderstaande toiletwijsheid kan ik helaas geen gehoor geven.
Wel leuk / cynisch om hem hier neer te zetten, toch?

I have nothing against God, it is His fanclub I cannot stand!

Geboren d.d. 29 - 12 - 1955

Antoinette Désirée ( roepnaam Annette ) ( mijn tweede naam bleek dus Pro Forma ) alias Interannet

Overleden d.d. helAAs nu nog onbekend

Wat zou ik graag naar binnen kijken
Om te zien wat daar dan is
Om te proberen het te begrijpen,
Wat nu zo onbegrijpelijk is.

Als ik kijk, dan is het mistig
Zo dik, zo grijs als het maar kan.
Hoe moet ik de weg nu vinden
Die ik niet op kaarten vinden kan.

Voor ieder probleem is er een oplossing
Althans, dat denken wij heel vaak.
Immers, als de mist is opgetrokken,
schijnt voor ons de zon heel vaak.

Zal het altijd mistig blijven,
Wat de gedachten van mensen aangaat?
Moeten wij ons erbij neerleggen
en zeggen, het gaat zoals het gaat?

Kon ik mijn Moeder maar begrijpen
Nu ze ouder wordt van geest.
Haar principes, die wij kenden:
zijn ze nu weg uit haar geest?